1 mei 2020 reflectie naar 1 mei 2018

1 mei, ja 1 mei is voor mij een heel speciale dag, en dat sedert 2018.

Op 2018 had ik afgesproken met iemand die twee stukjes privé bos had, maanden daarvoor kwam ik die tegen en had hij me dat verteld omdat ik natuurlijk over Bosdroom vzw vertelde en een flyertje afgaf, en toen eindigde het ook van als je zin hebt om eens te gaan zien laat maar iets weten.

Pas maanden later paste dit voor mij om aan de slag te gaan met dat nieuwe deurtje dat ik toen kreeg, ik kon het eindelijk openen, en wat ben ik dankbaar en blij dat ik dat specifieke deurtje toen toch geopend heb, ook al was het zoveel later het zal wel op de juiste tijd geweest zijn voor mij.

En zo kwam er een afspraak op 1 mei 2018 in de namiddag, het uur ben ik niet meer helemaal zeker maar in mijn gevoel was het 14u, afgesproken op een parking. De dag zelf had ik eigenlijk zin om in mijn bed te blijven liggen, ik had een heel slechte nacht achter de rug, door een emotionele roetsjbaan waar ik toen opzat, die te maken had met een relatie breuk van toen. En in de voormiddag was er al de voorbereiding geweest in een ander privé bos voor een Bosbad wandeling dat we gingen doen voor Bosdroom. Ik wou eigenlijk afbellen maar iets in mij zei van Nele doe dat niet! Dus ik kwam thuis van bos één en kroop met mijn kleren aan terug in mijn bed en zette een wekker op de minuut dat ik moest vertrekken, in de auto kwam het besef van ik heb zelfs mijn haar niet meer gekamd. Dus wat met de vingers er door en dat ging ook wel gaan.

En dan was ik aangekomen, er werd een goeie dag gezegd, en wat gebabbeld want ja dit was de tweede keer dat ik die persoon ontmoete dus was het eigenlijk een vreemd iemand, hij wees naar het bos, en we beslisten de auto’s te laten staan en te voet verder te gaan.

We gingen eerst naar het kleinste stukje zien, het stukje van waar ik nu deze woorden op mijn scherm aan het tikken ben. Daar was en is nog steeds een poortje, en eens ik onder dat poortje door stapte voelde ik zo’n mooie warmte, een warmte dat ik moeilijk kan omschrijven, maar je wel wat mee voert naar de gevoelens van koestering, en geborgenheid, eigenlijk een omarmd worden door moeder natuur, een echte hartverwarmende welkom. En nee het was niet letterlijk zoveel graden meer achter dat poortje dan ervoor, en dat gevoel dat raakte me enorm, deed zo’n deugd en was zo welkom op dat moment. Was precies of de dingen die ik nodig had op dat moment daar aanwezig waren. Een thuiskomen. Ik voelde en ik werd stil, ik liet alles mooi binnenkomen, en luisterde, luisterde naar de natuur en wat er verteld werd en terwijl al dat gebeurde bleef ik volop voelen want het was zo mooi.

Toen waren we daar rond en gingen we verder naar dat andere stukje bos, en dat was ook heel mooi maar daar was dat gevoel niet, en ook in alle andere bossen dat ik al ooit geweest was en sedert nog geweest ben, nooit had ik zo’n warmte gevoel als hier toen op 1 mei 2018.

We beslisten om via de weiden en velden door te stappen naar het bos van de provincie ’t Veld, we wandelden nog uren door en we vertelden beide heel veel aan elkaar, het deed zo’n deugd ik flapte er alles gewoon uit zoals het in me opkwam en dat kon ook, en natuurlijk vertelde ik ook over Bosdroom, en wat kwamen we op dat moment tegen, een hart vorm in een boom, ja die gsm moest bovengehaald want daar ging ik een foto van nemen, en terwijl ik dat deed, kwam er ook een reetje op ons pad, wat voelde dat voor mij als een gezegend moment. Een gevoel van ja met Bosdroom zit je op het juiste spoor doe maar verder.

We wandelden nog verder en er werd ook nog steeds niet gezwegen, ja we hadden precies heel veel aan elkaar te vertellen, en toen kwamen de woorden ‘dat eerste stukje zou ik wel nog weg doen’ wat kwam dat binnen bij me, maar ook al vertelden we zoveel, ik zweeg over wat ik daar gevoeld had, er moest precies zoveel geplaatst en verwerkt worden als hij dat zei dat ik dit nog niet kon delen toen.

Ook hadden we het over nachtwandelingen in het bos, iets wat ik al lang zo graag eens wou doen, maar telkens ik alleen met mijn auto aankwam aan het bos klapte ik toe en had ik het lef niet om uit te stappen, en zo spraken we de dag nadien of twee dagen later terug af om samen een nacht wandeling te doen, en ja hoor toen kon ik het wel vertellen, ik kon ik er ook bij zeggen dat ik eigenlijk wel interesse had in dat stukje bos. En toen kreeg ik als antwoord je weet waar het is, ga maar zoveel als je wil zodat je goed kan invoelen of het iets voor jou is. Ik kon inderdaad ook open een eerlijk spreken over wat ik daar voelde, en dat was heel fijn, dankbaar dat dat kon.

En ja dat was mijn eerste connectie met deze plek hier, de eerste dag van een nieuw hoofdstuk van mijn leven, een hoofdstuk dat ik nooit voor mogelijk ging gehouden hebben mocht men me dat 3 jaar ervoor verteld hebben.

Wordt vervolgd…

Bos-groeten Nele

10 gedachten over “1 mei 2020 reflectie naar 1 mei 2018

  1. Wat een mooi verhaal! Ik ben heel erg benieuwd geworden naar het vervolg, ik lees je posts elke dag en leer ook elke dag bij, dankjewel☺️

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: